Mając do czynienia z tym systemem ekonomicznej organizacji - .
- Chryste, Decker, to wygląda, jakbyś chciał rozpocząć wojnę. A to co? Łuk i strzały?. Traps przełknął parę razy ślinę.. Faulknera opowiadał mi własnymi słowami Piotr Guzy; Hemingwaya Edward. - Miałem nadzieję, że zanim do nich przystąpimy, pozwoli sobie pani na odrobinę przyjemności. - Przyciągnął ją mocniej do siebie i zmusił do wykonania kolejnego obrotu na zatłoczonym parkiecie. - Nie wiem, jaką prowadzi pan grę, panie Hunt, ale ja nie przyszłam tu po to, żeby tańczyć i się bawić. - Muszę pani powiedzieć, Madeline, że nie potwierdza się pani reputacja uwodzicielskiej kobiety, zdolnej zwabić każdego mężczyznę w swoje sidła. Przyznaję, że jestem nieco rozczarowany. - Czuję się załamana, słysząc, że nie okazałam się dla pana dostatecznie atrakcyjna, ale nie jestem zaskoczona tym. że dostrzega pan moje niepowodzenie pod tym względem. Właśnie wczoraj moja ciocia powiedziała mi, że staję się samotnicą i dziwaczką jak wielu członków Towarzystwa Yanzagarian. - Proszę się tym nie przejmować. Wydaje mi się, że od niedawna zacząłem gustować w żyjących w odosobnieniu ekscentrycznych kobietach. Zanim zdumiona Madeline zdążyła wyrazić swoje, słuszne zresztą, oburzenie jakąś ciętą uwagą, pociągnął ją do następnej figury walca. Fałdy jej czarnego domina powiewały szeroko. Artemis był zdecydowany co najmniej część tego wieczoru przetańczyć z tą kobietą. Wyczuwał, że dobrze się czuje w jego ramionach. Jej zapach działał na niego mocniej niż egzotyczne pachnidła. Beztroski nastrój nie opuszczał go od dnia wizyty w jej bibliotece. Nie bacząc na ryzyko, postanowił mu dzisiaj ulec. Okrążyli w połowie salę, zanim Madeline przyszła do siebie. - Dlaczego, na Boga, upiera się pan przy tych śmiesznych sztuczkach z walcem?. . A potem poszedł z nim do miejsca, gdzie samotnie stał Revson.. Książki spopularyzowały jeszcze bardziej moje wyroby literackie czy też dziennikarskie - jak kto woli - ja się na tym nie znam. Zjawiły się w prasie pierwsze recenzje. Były między nimi kopniaki, że Wiech zaśmieca gwarą kryształową czystość polskiej mowy, że wynajduje jakieś dziwolągi językowe i uczy ich niewinną młodzież i nieletnie dzieci. Były jednak i pochwały. Mimo wrodzonej skromności przytoczę tu z zażenowaniem parę takich przychylnych głosów w ramach samoobrony koniecznej. Oto Juliusz Kaden-Bandrowski napisał w "Gazecie Polskiej": Siedemdziesiąt kilka felietonów, raczej krótkich opowiadań, pełnych życia, wigoru, pełnych doskonałej charakterystyki środowiska, czasu, człowieka, mężczyzny i kobiety, instytucji społecznych, państwowych, siedemdziesiąt kilka obrazków, rysowanych szybko, pewnie, bez szukania "klasycznej" poprawności, ale zawsze trafnych, przywodzących na pamięć dzień powszedni Warszawy z jakimś osobliwie żywotnym, nieomylnym instynktem - to ostatnia książka Stefana Wiecheckiego (Wiecha) pt. Ja panu pokażę! [...] Każde zdanie tej zabawnej książki świadczy o niebywałej swobodzie, z jaką porusza się autor w mieszanym, pstrym, niby to nie ujętym, a jednak bardzo syntetycznym folklorze Warszawy współczesnej. [...] Wszystko, co jest napisane żywo, po prostu, co rozumieją wszyscy, a co duszę ludzką przekazuje poznaniu, należy chyba do spraw i prac dzieł literatury pięknej. Rumieniąc się coraz bardziej cytuję dalej wyjątki z innej recenzji. Wiech jest największą atrakcją dziennika, w którym ogłasza swoje stałe felietony, jak o tym można sądzić z licznych prób naśladownictwa, stosowanych przez pokrewne pisma popołudniowe, że jednak jest w swoim rodzaju unikatem, o tym znów świadczy fakt, że nikt go dotychczas nie podrobił, nie zastąpił, tym bardziej prześcignął. Wiech jest jak dźwięczny metal, jego naśladowcy jak miedź brząkająca. ..] Forma Wiecha to język, jakim codziennie rozmawiają z sobą, kłócą się i wymyślają sobie ludzie tejże ulicy warszawskiej, tychże szynków, izb i podwórek. Nie dajmy się jednak zmistyfikować. Ci ludzie mówią rzeczywiście znacznie brutalniej, przeklinają ordynarniej, śmieją się mniej beztrosko, a humor miewają po wódce bardziej ponury, niż to ryczałtowo wygląda u Wiecha. Mimo to felietonista jest w zupełnej zgodzie z prawdą gwary warszawskiej. Sztuka Wiecha - bo to jest sztuka w dobrym znaczeniu słowa - polega na tym, że umie on stępić ostrze brutalności popularnego wysłowienia nie gubiąc jego stylu i zamierzonej celności. Na miejsce przekleństwa wprowadza nieraz jawny nonsens, neologizm, jakąś dziwaczną kombinację słownikową, ale przez to nie rozbraja swego typka, nie tłumi jego prymitywnej pasji. Wiech osiąga takie sukcesy, że niejedna pyskata "makolągiew" wygra dokładnie swoją rolę, wykrzyczy swoje podwórzowe czy kuchenne pretensje, a nie tylko wytrzyma przepisany jej "fason", lecz jeszcze zachwyci czytelnika swoistą delikatnością i subtelnością wyrażeń. Nic chyba nie bierze u Wiecha w tym stopniu, co rozmowy prowadzone w sposób wyszukany i elegancki. Z tego to przede wszystkim kontrastu powstaje śmiech, tak często wybuchowy, a zawsze wszyty w podszewkę opisywanych przez Wiecha wydarzeń, rejestrowanych dialogów, zeznań sądowych. To napisał Stanisław Rogoż w "Wiadomościach Literackich" w roku 1938. W rok później książka moja Syrena w sztywniaku dostąpiła zaszczytu kandydowania do dorocznej nagrody tychże "Wiadomości Literackich". Jury mające nagrodzić najwybitniejszą książkę polską roku 1938, zasiadało w winiarni "Pod Bachusem" w następującym składzie: Michał Choromański, Maria Dąbrowska, Kazimiera Iłłakowiczówna, Jarosław Iwaszkiewicz, Maria Jasnorzewska, Julian Krzyżanowski, Maria Kuncewiczowa, Zygmunt Nowakowski, Jan Parandowski, Antoni Słonimski, Julian Tuwim i Józef WittUn. Obrady toczyły się po wytwornym obiedzie, w atmosferze pozbawionej sztywności, pompy i nudy towarzyszących zwykle tego rodzaju posiedzeniom. Członkowie jury zgłaszali kandydatury wybranych przez siebie książek i w swobodnej rozmowie je popierali, zwalczając oczywiście inne zgłoszenia. Konkurencja była liczna i potężna. Startował Ład serca Andrzejewskiego, Ludwika Sniadecka Czapskiej, Poemat o Warszawie Karpińskiego, Kurhany Wierzyńskiego, i wiele innych. Syreną w sztywniaku jako pierwszą i jedyną kandydaturę zgłosili Maria Jasnorzewska i Michał Choromański. W uzasadnieniu znakomita poetka powiedziała: - Obstaję przy Wiechu. Jest to gentleman, szalenie dowcipny, nigdy jadowity, często wzruszający. Jego felietony stanowią pociechę w smutnych chwilach, poza tym są wynikiem obserwacji bardzo uważnej, pracy w swoim rodzaju całkiem twórczej i na wskroś oryginalnej. Poparł ją świetny pisarz Choromański stwierdzając, że "uważa Wiecha za jednego z najlepszych polskich pisarzy współczesnych, niewyczerpanego w pomysłach i zajmującego wyjątkową postawę moralną". - Ta jego postawa - mówił - pełna pogody, prostoty, łagodności i dobrotliwości, godzi nas z rzeczywistością w czasach, gdy bardzo jesteśmy zgorzkniali. O Wiechu można nawet powiedzieć, że jest wielkim filozofem. Oczywiście w ogniu walki wyborczej dostało się po trochu wszystkim kandydatom. Ja też otrzymałem nielichą porcje, aż musiał mnie wziąć w obronę Antoni Słonimski:. Procent), a.